طريق معرفت به تفسير قرآن ؛ 2 ) اعجاز قرآن : مؤلف در اين فصل به اعجاز قرآن و اتقان معانى آن و اسرار نهفته‌اش پرداخته است ؛ 3 ) اوهام حول اعجاز قرآن ، در رد و تخطئه نظريهء « صرفه » ؛ 4 ) ساير معجزات ، بشارت و خبر نبوت رسول اكرم ( ص ) در تورات و انجيل ، اسلام آوردن بسيارى از يهوديان و نصارى ؛ 5 ) سخنى دربارهء قاريان هفتگانه ؛ 6 ) نگاهى به قرائتهاى قرآن و ضرورت بر تواتر آنها و موضوع احرف سبعه و كيفيت قراءت در نماز ؛ 7 ) آيا قرآن بر هفت حرف نازل شده است ؛ 8 ) مصون ماندن قرآن از هرگونه تحريف و كم و كاست . مؤلف بحث مبسوطى در اثبات عدم تحريف و تصريحات اعلام اماميه به عدم تحريف به ميان مىآورد ؛ 9 ) دربارهء گردآورى و كيفيت جمع‌آورى قرآن ؛ 10 ) حجية ظواهر و اخذ به ظاهر قرآن ؛ 11 ) نسخ در قرآن ، معنى لغوى و اصطلاحى نسخ ، اقسام سه‌گانهء نسخ ، آيهء متعه و دلالت به جواز نكاح متعه ؛ 12 ) بداء در هستى ، بحث در علم الهى ازلى است و تنافى با قدرت او ندارد ، بداء نزد شيعهء اماميه ، اقسام قضاء الهى ؛ 13 ) اصول كار تفسير ، قرآن ، بطلان اعتماد بر ظن ؛ 14 ) حدوث قرآن و قدمت آن ، بحث در صفات بارىتعالى . سپس مؤلف به تفسير سورهء الحمد پرداخته است . نخست محل نزول سوره را بحث كرده و بعد فضيلت و عدد آيات آن سپس به انديشه و آرمان اين سوره مىپردازد و بعد به تفسير بسمله و آغاز تفسير الحمد شروع نموده و سبك او چنين است كه پس از ذكر آيه ، نخست قراءت را بيان مىكند و بعد لغت و اعراب را سپس به نحو مبسوط به تفسير آيه مىپردازد و اساس شيوهء او تفسير قرآن با قرآن مىباشد . و شيخ كاتب طريحى تاريخ تأليف اين تفسير را چنين به نظم آورده است رب السماء انزل قرآنه * على النبى المصطفى الخاتم